Pierwszym dokumentem pisanym, 艣wiadcz膮cym o istnieniu Janowca, nazywanego w贸wczas Janowym M艂ynem, jest pochodz膮cy z 1295 roku dokument wystawiony przez ksi臋cia wielkopolskiego Przemys艂a II, w kt贸rym nadaje on rycerzowi Wojciechowi, synowi Jana, prawo lokacyjne do Janowego M艂yna na prawie niemieckim.

Na pocz膮tku II po艂owy XV wieku, podczas wojny trzynastoletniej z zakonem krzy偶ackim, w 1458 roku miasto wystawi艂o dw贸ch pierwszych zbrojnych rycerzy. Od XIV wieku by艂o w艂asno艣ci膮 prywatn膮 i nale偶a艂o do licznych rod贸w wielkopolskich i pa艂uckich. W 1682 roku przez miasto wi贸d艂 szlak kr贸la Jana III Sobieskiego pod膮偶aj膮cego na odsiecz Wiednia. Z ko艅ca XVII wieku pochodzi herb miasta przedstawiaj膮cy Temid臋 - greck膮 bogini臋 sprawiedliwo艣ci. Narodowo wyzwole艅cza postawa mieszka艅c贸w Janowca uwidoczni艂a si臋 podczas powstania 1848 roku. Okres przed wybuchem I wojny 艣wiatowej to dla Janowca wzmo偶ona dzia艂alno艣膰 w obronie polsko艣ci. Janowiec bra艂 udzia艂 w Powstaniu Wielkopolskim 1918/1919 r.

Herbem gminy jest TEMIDA - bogini sprawiedliwo艣ci i praw znana z piecz臋ci odci艣ni臋tej na dokumencie z roku 1780.聽 Herb przedstawia聽 posta膰 kobiec膮, stoj膮c膮 boso na zielonej murawie聽 w b艂臋kitnym tle, w szacie bia艂ej, d艂ugiej do ziemi, przepasanej paskiem, z bia艂膮 przepask膮聽 na oczach, trzymaj膮c聽 w聽 r臋ce prawej miecz z艂oty wzniesiony, w聽 r臋ce lewej聽 - wag臋 z艂ot膮.聽 Flag膮 gminy jest prostok膮tny聽 p艂at tkaniny w kolorach bia艂o-偶贸艂to-niebieskim z umieszczonym po艣rodku聽 herbem gminy.
Istotnym czynnikiem sprzyjaj膮cym rozwojowi osadnictwa w przypadku Janowca Wielkopolskiego by艂 rozw贸j szlak贸w l膮dowych. Wa偶no艣膰 szlak贸w krzy偶uj膮cych si臋 w Janowcu Wielkopolskim sprzyja艂a wymianie handlowej a tym samym rozwojowi miasta.聽 Prawdopodobnie istnia艂 w pocz膮tkach XII wieku w pe艂ni wykszta艂cony szlak 艂膮cz膮cy Gniezno przez Kcyni臋 z Nak艂em. W Janowcu rozchodzi艂y si臋 drogi o znaczeniu lokalnym co mia艂o du偶y wp艂yw na rozw贸j gospodarczy miasta.
G艂贸wnym elementem Janowca Wielkopolskiego w XV wieku by艂 drewniany ko艣ci贸艂. 脫wczesny uk艂ad urbanistyczny tworzy艂y dwa place: rynek (plac targowy) i plac ko艣cielny. Zabudowa usytuowana by艂a wzd艂u偶 ci膮gu dro偶nego - wzd艂u偶 szlaku gnie藕nie艅skiego. W XVI lub XVII wieku szlak gnie藕nie艅ski zmieni艂 sw贸j przebieg odchylaj膮c si臋 w kierunku po艂udniowo- zachodnim (tak jak obecna ulica Gnie藕nie艅ska).聽 Cmentarz, kt贸ry pierwotnie znajdowa艂 si臋聽 przy ko艣ciele parafialnym w drugiej po艂owie XVIII wieku przeniesiono poza miasto i usytuowano go w polu przy ko艣ci贸艂ku 艣w. Barbary. Niestety d艂ugoletnie wojny (ze Szwecj膮, wojna p贸艂nocna, wojna domowa) sta艂y si臋 przyczyn膮 trwa艂ego kryzysu ekonomicznego miasta i zadecydowa艂o o tym, 偶e miasto nie rozwija艂o si臋 pod wzgl臋dem przestrzennym. Do ko艅ca XVIII wieku dominowa艂a w mie艣cie zabudowa drewniana, parterowa i kalenicowa. W ostatniej 膰wierci XVIII w. w miasteczku znajdowa艂o si臋聽40 dom贸w, kt贸rych dachy, kryte by艂y s艂om膮. Miasto by艂o otwarte i nie otacza艂y go mury. Mieszka艅cy mogli swobodnie przekracza膰 rzek臋 We艂n臋, przechodz膮c na przeciwleg艂y brzeg po mo艣cie znajduj膮cym si臋 tu偶 za Janowcem.

Od ko艅ca XV w. do lat 30 XIX w. miasto trwa艂o w tych samych granicach a jego uk艂ad przestrzenny uleg艂 tylko nieznacznym zmianom. XVIII - wieczne miasto sk艂ada艂o si臋 z nieregularnego, wyd艂u偶onego przechodz膮cego trakt rynku oraz prawdopodobnie z trzech ulic, z kt贸rych dwie (obecna ulica 艢niadeckich i 22 Stycznia) pokrywa艂y si臋 z biegn膮cym przez Janowiec Szlakiem Gnie藕nie艅skim a trzecia (obecna Parkowa) 艂膮czy艂a miasto z siedzib膮 w艂a艣ciciela. W latach trzydziestych XIX wieku zabudowa miasta uleg艂a pewnym przeobra偶eniom. Nadal dominowa艂o budownictwo parterowe, lecz budynki drewniane zacz臋艂y by膰 wypierane przez obiekty stawiane z konstrukcji ryglowej wype艂nionej surow膮 ceg艂膮 (tzw. Pruski mur). Do chwili obecnej zachowa艂 si臋 zesp贸艂 budynk贸w tego typu z pierwszej polowy XIX wieku przy ulicy Parkowej oraz budynek przy ulicy P贸艂wiejskiej 6. W 1840 roku po zachodniej stronie rynku wybudowano ko艣ci贸艂 katolicki.
W latach 1855- 1857 zasz艂y istotne zmiany w rozplanowaniu rynku. Chciano by budynki w zachodniej cz臋艣ci rynku i przy ulicy Kcy艅skiej (dzisiejsza 艢niadeckich) tworzy艂y jedn膮 lini臋. Efekt ten osi膮gni臋to buduj膮c w 1857 r. plebanie, kt贸ra zamkn臋艂a zachodni膮 cz臋艣膰 rynku. W 1887 roku uko艅czono budow臋 dworca kolejowego i uruchomiono lini臋 kolejow膮 Gniezno - Nak艂o. W ko艅cu XIX i na pocz膮tku XX wygl膮d Janowca znacznie si臋 zmieni艂. Rozpocz臋to zabudow臋 wzd艂u偶 dawnej polnej drogi biegn膮cej obok tor贸w. Powsta艂a w ten spos贸b nowa ulica. W roku 1901 wytyczono parcele wzd艂u偶 obecnej ulicy Dworcowej. W nast臋pnych latach obie pierzeje ulicy zosta艂y zabudowane domami聽o cechach eklektycznych i secesyjnych.聽
W 1928 roku postawiono przy rynku budynek Banku Ludowego. W trakcie II wojny 艣wiatowej w艂adze niemieckie dokona艂y przebudowy rynku likwiduj膮c przebiegaj膮ca przez niego poprzecznie brukowana ulic臋 i wprowadzono ruch okr臋偶ny na rynku co umo偶liwi艂o utworzenie po艣rodku wysepki. Ulice Janowca po II wojnie utwardzono i pokryto asfaltem.